می تــــوان در کوچه های زنــدگــی       پاســـــخ لبخند را بــــا یـــــاس داد

                   می تـــــوان جای غروب عشــــق را       به طلوع ســــاده احــســـــاس داد

                   می تـــــوان در خلوت شب های راز       فکر رســـــــم آبـــی پــــــرواز بـــود

                   می تــــــوان تا فرصت ادراک هست       با خلــــــوص یاس ها هم راز بـــود

                   می تـــــوان با لـهجه ی سرخ دعــا       مــدتـی بـا آسـمــــــان خلـوت نمود

                   می تـــــوان با حرفی از جـنس بلـور       شــــوق را به هر دلی دعوت نمود

                   می تـــــوان در آرزوی کـــودکـــــــی       با حضور یک عروسک سهم داشت

                   می تـــــوان گاهی به رسم یاد بـود       در دلی یک شاخه نیلوفر گـذاشت

                   می توان از شهر شب بوها گذشت       عابر پس کوچه های نــــــور بــــود

                   می توان همسایه مــــهتاب شــــــد       فکر زخم غنچه ای رنجــــــور بــــود

                   می توان با لطف دست پنجــــــــــره       مهربان گنجشکــــــها را دانـــه داد

                   می توان وقتی خزان از راه رســـــید       یک کبوتــــــر را بـه کنجی لانه داد

                  می توان در قلب های بی فـــــــروغ       لحظه ای برقـی زد و خورشید شد

                  می توان در غربت داغ کویر کویـــــــر       گاه آن ابــــــــری که می بارید