زیر باران راه میروم سایه ی تو دنبالم است...روی برگها راه میروم صدای پای تو می اید...به اسمان نگاه میکنم جای خورشید تو را میبینم...

شعر میخوانم معنی تو را میدهد...میخوابم خواب تو را میبینم...مدادم نا خوداگاه اسم تو را مینویسد...دستانم تو را می جویند...نگاهم دنبال تو می گردد...

تو شدی بهانه...بهانه ی من...من عاشق بهانه ام

فقط به من بگو همه ی بهانه ها اینقدر زود میروند؟؟؟؟؟؟؟؟

تو به پاکی اب ...به درخشندگی خورشید...به صداقت اسمان…

و من به تنها یی تک درخت کویری...تکه ابری سرگردان یا سکوت شب...

به حضور تو غبطه میخوردم…

و تو مثل یک صوت...مثل یک فریاد...سکوت شب را شکستی…

و مثل یک رود زلال سیرابم کردی

تا ابر وجودم ببارد و ببارد...

و ندیدی که چگونه ثانیه ها برای گرفتنت از من مسابقه گذاشتند…

و من انقدر ناتوان بودم که نتوانستم ثانیه ها را بگیرم

تا به تو بفهمانم که چقدر دوستت دارم...

"یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش"

"می سپارم به تو از دست حسود چمنش"

ای بروی چشم من گسترده خویش               شایدم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک                هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من                         آتشی در سایه مژگان من

ای ز گندمزارها سرشارتر                              ای ز زرین شاخه ها پر بار تر

ای در بگشوده بر خورشیدها                         در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست                      هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟                          هایو هوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من                         داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم                    هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن                            رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها                         سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش نیش ماران یافتن                               زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها                                     گمشدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آویخته                                     ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره با دو بال زر نشان                             آمده از دور دست آسمان

آه ای روشنان طلوع بی غروب                             آفتاب سرزمینهای جنوب

آه آه ای از سحر شاداب تر                                   از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این این خیرگیست                   چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد                          از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم من نیستم                              حیف از آن عمری که با من زیستم

ای نفسهایت نسیم نیمخواب                                شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من                                   رفته تا اعماق دریاهای من

ای کاش همچون گذشته شانه ها یت مرهم هق هق گریه های بی پایان من بود و سینهُ پاکت صندوقچه َ رازهای

درونم ، ای کاش چادر شب دوباره بر شهر گسترده می شد و خواب : آن ملکهَ زیبایی همهَ چشم ها را روی هم

می گذاشت تا هیچ کس شاهد دوستی ما نباشد وبر آن رشک نبرد تا آتش این حسادت ها دوستی ما را نسوزاند .

بگذار دستان پر مهرت سهم آغشته به شوکران نفرت را از قلبم خارج کند.

بگذار خزان و زمستان عمرم پایان یابد و به امید رسیدن به تو ، بهار را پذیرا باشم .

کاش می شد پرنده بودیم توی دست آسمون

تا برای هم می ساختیم از پرهامون آشیون

من برای تو می ساختم سقفی از بال و پرم

تو می ذاشتی عاشقونه پرتو زیر سرم

وای اگه پرنده بودیم تو رو با خودم می بردم

وقتی با تو می پریدم آسمون کم می آوردم

نمی ذاشتم شوق پرواز تو دلامون بره از یاد

تو رو با خودم می بردم جایی که نباشه صیاد

تو فقط باید بمونی ای پناه آخر من

تا که پر پر نشه بی تو همه بال و پر من

وای نگو این فقط یه خواب من و تو پرنده نیستیم

وقتی همدیگر و داریم نگو ما برنده نیستیم

ما می تونیم از محبت با هم آسمون بسازیم

حتی با دستای خالی با هم آشیون بسازیم

*  *  *

  چرا انقدر نبودنت داره آزارم می ده ؟؟؟

  یعنی معنی عشق حقیقی اینه ؟؟؟

  اما می دونم هر چه که هست برام مقدسه ...

  دوریتم دوست دارم ...

  چون می دونم با لاخره دوباره روز های خوب با هم بودن ، تکرار میشه

  خدایا این روزها فقط تنها امیدم تویی ...

                            يك شقايق ، گل هميشه عاشق ، يا از ميان نغمه هاي سوزناك يك بلبل    

                                 فقط اين را مي دانم تو را از هر جا يافتم(( دوستت دارم)) ....

اي عزيز به ياد مي آورم روز اول آشنايي را ، روزي كه تو

را پيدا كردم و تو غريبانه پا به سرزمين قلبم گذاشتي  و من

به پاي قدمت گل هاي بهاري را برايت چيدم و از شوق ديدار

دنبال واژه اي مي گشتم ، كه تو سلام كردي و اولين قدم را

نهادي ؛ و من آرام آرام در پس كوچه هاي دلت قدم زدم تا تو

را بيشتر بشناسم .

گمشده تو را پيدا كردم و تو مرواريدي از محبت به من دادي

و تصوير زيبايي در چشمان تو بود و دست تقدير با قلم زرينش

نام تو را بر لوح قلبم حك كرد .

وقتي كه در شاخه شاخه ي نگاهم پرنده هاي غريب لانه كردند ،

وقتي كه هيبت بادها در كنار شقايق هاي عاشق خيمه زد ، آنگاه

بهار صبح سكوت مرا جار زد .

اي عشق ، اي هميشه غريب ، امروز به جستجوي تو كسي دارد

در كوچه هاي غمگين غروب پرسه مي زند و سراغت را مي گيرد ،

از آفتاب ، از دريا ، از تمام مهربانيها .

بايد به شهرهاي گمنام عشق ايمان آورد ؛ در فصل فصل دفتر تنهايي

در نهايت عشق سفر كرد و عاشق ترين بود .

امشب در كوچه هاي دل تنگي غمگين ترين ترانه را زمزمه كردم و

از صميم قلب و اعماق وجودم فرياد مي زنم (( دوستت دارم )) .

بيا در كوچه باغ شهر احساس ، شكست لاله را جدي بگيريم ؛

اگر نيلوفري ديديم زخمي ، براي قلب پر دردش بميريم ؛

بيا در كوچه هاي تنگ غربت ، براي هر غريبي سايه باشيم ؛

بيا هر شب كنار نور يك شمع ، به فكر پيچك همسايه باشيم ؛

بيا ما نيز مثل روح باران ، به روي يك رز تنها بباريم ؛

بيا در باغ بي روح دلي سرد ، كمي رويايه نيلوفر بكارييم ؛

بيا در يك شب آرام ، كمي هم صحبت يك ياس باشيم ، اگر صد

بار قلبي را شكستيم ، بيا يك بار با احساس باشيم ؛

بيا به احترام قصه عشق ، به قدر شبنمي ، مجنون بمانيم ؛

بيا كه گاه از روي محبت ، كمي از درد ليلي را بخوانيم ؛

بيا يك شب براي قلب هامان ، ز نور عاطفه قابي بسازيم ؛

براي آسمان اين دل پاك ، بيا يك بار مهتابي بسازيم ؛

بيا يك شب به اين انديشه باشيم ، به فكر درده دل هاي شكسته ،

به فكر سيل بي پايان اشكي ، كه روي يك چشم عاشق نشسته ،

به فكر اين كه بايد تا سحرگاه ، براي پونه ها يك شب دعا كرد ؛

زژرفاي نگاه يك گل سرخ ، زماني مرغ آمين را دعا كرد ؛

به او يك قاب صاف و بي ريا داد ، كه در آن موجي از آه و تمناست ؛

پر از احساس سرخ لاله بودن ، پر از اندوه دل هاي شكيباست ؛

بيا در لحظه هاي بي قراري ، به ياد غصه مجنون بخوانيم ؛

بيا دل هاي عاشق را بگرديم ، كه شايد چيزي از قلبش بيابيم ؛

بيا در ساحل نمناك ، براي لحظه اي يك رنگ باشيم ؛

بيا در لحظه سرخ نيايش ، چو روح اشك پاك و ساده باشيم ؛

بيا هر وقت باران باز باريد ، براي گل شدن آماده باشيم .

شب بود شب دل تنگي شبي كه آسمان از رقص ستاره ها بي خبر ماند

شبي كه ماه تكيه بر آسمان ، تنهايي را حس كرد

شبي كه مهتاب ، رنگ دل تنگي را به خود گرفت

شبي كه ، در تنهايي اش شريك  نمي خواست حتي زمين و ستاره ها

شبي كه رنگ نفرت ، بوي كينه را حس كرد

شبي كه آسمان بر شاخه گلي نشست . قطره اي ، اشكي ، ابري

شبي كه دانستم كوچه پس كوچه ها را ، خيابان ها را دل تنگي فرا گرفته است

شبي كه ماه نتابيد ،  (( اما مرگ عشق بود  )) .......

تو با يه انعكاس نقره اي رنگ ،  مجال ناز از رعنا گرفتي  

تو چون يك هدييه فيروزه اي رنگ ، مرا بر قايق رويا نشاندي

و با يك لطف ، يك لبخند ساده ، مرا به سرزمين عشق نشاندي

تو ديوار ميان قلب ها را ، به رسم آسماني ها شكستي و چون

حس غريب و واژه اي سرخ ، ميان دفتر روحم نشستي

تو دريايي ترين ترسيم يك موج ، تو تنها جاده ي دل تا خدايي 

تو مثل شوق يك كودك لطيفي ، تو مثل عطر يك گلدان رهايي 

تو مثل نغمه موزون باران ، به روي اطلسي ها نشستي و تا

وقتي روحم مال اينجاست ، به روي صفحه ي دل مي نشيني

يك روز مي آيي به ديدارم با كوله باري از پشيماني

آن روز جاي گل ز لبهايت ، روئيده خاري از پشيماني

از باد مي پرسي نشانم را ، از خاك مي جويي مرا ، اما 

تنها نشانم كه يك سنگ است ، گرماي دستت لمس خواهد كرد

يك سينه هق هق ، يك دهان فرياد ، همراه داري از پشيماني

از دستهاي خواهشم ديگر حتي نشاني هم نمي يابي ، آنگاه

ز چشمانت صد چشمه جاري از پشيماني .

اي كاش مي شد با تو بودن را در انتهاي زندگي حس كرد ، قبل

از ظهور يك دل بي روح ، در شامي از پشيماني .

تو كوچه هاي آرزو بين خيابان هاي خيالي يه خونه ي رويائي دارم 

آدرس رو به كسي ندادم تا خودم بدونم ؛ پيش خودم زمزمه مي كنم تا

راه رو گم نكنم ، خيابان صداقت ، كوچه وفا ، پلاك عشق .

آدرس من مثل بقييه آدرس ها نيست ، خونم مثل بقييه خونه ها نيست

پلاكم مثل بقييه پلاك ها نيست ، پلاكم شماره نيست ، حرف زندگي است

خيابانم بزرگ و زيبا و روي ديوارهايش حرف راستي است ؛

كوچه ام مثل اميد ، مثل آرامش هميشه سبز است و خانه ام چراغاني و

چراغ هايش گل هاي ارغواني است ، و اما من در كنج اين قصر تنها هستم ،

چرا ؟

چشم من پرده پوشی نمی داند  ...  واین گناه من است   ...   زبانم سخن دروغ نگفته و این جرم من است ...این است جرم من بی ریا بودن  ...  این است جرم من ... می خواهم تو هم بدانی که جرمم چیست ....                                                                                                           

جرم من دوست داشتن توست ...

بی بهانه بگویم نشانی عشقم به تو ؛ همان لبهایی است که با  باد  شرقی  برایت بوسه ای فرستاد

...  نمی دانم برای چه هر لحظه که می گذرد بیشتر و بیشتر از خودم خالی می شم  ... می خواهم بمیرم ... مرگ تلخ است اما من بهانه ای برای زندگی نمی یابم ... حتی تو نمی توانی بهانه ای برای

نفس کشیدن باشی  ...  بهانه ای برای اینکه من ماندنم را معنا کنم ... بهانه ای برای بودن  ... بببین چشمانم چه بی محابا می گریند حتی با خود  نمی گویند که  آبروی مرا  به تاراج می برند  ...  تو چه 

فکر می کنی امروز حتی باران نبارید که در لابلای باران اشک هایم را پنهان کنم  ...   امروز حتی باران

نبارید  که بهانه ای بیاورم برای  طوفانی شدن چشمانم ...   امروز چقدر سخت گذشت   ...  وقتی در

حسرت شنیدن صدایت به  خود می پیچیدم     ...  دوست داشتم امروز از گفتنی هایم برایت بگویم از

 اینکه تو باشی و من ... دوست داشتم بگویم  برای چه  بوسه ای برایت فرستادم  ...  دوست داشتم بگویم   چرا تا دور دست ستاره ات را به نظاره می نشینم  . ..  چرا تا دور دست تو محو می شوم ...

و ای کاش خود می خواستم که دیگر سخنی با تو نگویم اما چه کنم که  قفسی  برایم  ساختند... آن

گوشه ی دور دنیا آنجا که دست هیچ کسی به من نرسد...آنجا که سودابه عشقم نشسته تا  گیسوا

نش را رها کند تا تو از  دیوار های زندان بالا بیایی و مرا با خود ببری و مرا رها کنی ...

خسته از هر عقل و معادله ای اشک  در چشمم حلقه می زند و بی بهانه فرو می افتد   ای کاش می

شد گریه کرد !!! ای کاش می شد اشک ریخت برای یکبار دیگر ... برای  یکبار دیگر بی بهانه بوسه ای

بر باد فرستاد و اشک را  همراهش کرد ... ای کاش می شد ...  اما من می دانم که تو خوب می دانی

این قفس را دیگران می سازند و قفل بر آن می زنندو من تنها کبوتری هستم که  تنهای  تنها می روم

 در آن کنج خلوت قفس  می نشینم  تا شاید تو بیایی و نجاتم دهی   ... تا شاید تو بیایی و بوسه را

 از لبم بدزدی ... شاید ... نمی دانم ...

هر چه باشد می دانم امروز دیر گذشت انگار هر  لحظه برایم به سالها بماند  ... هر لحظه برایم به قرن

 ها بگذرد ...  می خواهم برایت بگویم که چه سخت است  ... فریاد ها در  گلویم یخ بسته و صدایم در

نمی آید ...  انگار نمی توان هیچ گله ای کرد   ... یا حتی هیچ شکایتی  ...  انگار نمی توان دیوار های سنگی را شکست ....

نمی دانم یادت می آید آن لحظه که می گفتی کاش کودک می ماندیم و  هیچ گاه بزرگ  نمی شدیم

 ... کاش کودک می ماندیم و هیچ گاه  ...  آن لحظه بود که به تو گفتم گاهی باید بزرگ شد تا  دست کودکی را گرفت اما امروز دوست داشتم همه کودک می شدند و کسی با  زور دستم را نمی گرفت تا مکالمه ام را با تو به پایان ببرم ... و کسی به زور دستم را نمی گرفت تا مرا از تو جدا کند ...

کاش امروز سر تا سر جهان کوچک می شدند و فقط من و تو بزرگ می ماندیم ...امروز چه سخت می

گذرد ...  چه سخت گذشت  ... هر لحظه به  سان یک قرن سپری شد ...  هر لحظه به سان  سالیان

دراز... نمی دانم شاید این لحظه ها رهگذر بادند  ...  خواهم مرد در یک روز بارانی  ...  میمیرم ... مرا

ببخش که قبل از وعده ی مرگمان مرده بودم ...مرا ببخش خود نمی دانستم  ... قبل آنکه با هم برویم

بالای چوبه ی دار مرده بودم  و خود هنوز در چگونگی مرگم انگشت تعجب را بر لبانم می گزم  ... من

 مرده بودم و خود نمی دانستم ... حالا آمده ام خبرت کنم که تو نیز بدانی من مرده ام ...  برای تولدم

هیچ کس جشنی نگرفت برای مرگم تنها تو پایکوبی به راه بینداز و این تنها وصیت من است ...  و این

 تنها آرزوی من است ... من می روم ... می روم که دیگر در قفسی که برایم می سازند نفس نکشم

... میروم که دیگر در قفسی که قفل ها را یک به یک بر روی آن می زنند  نمانم ...می روم... و   سهم زندگیم را به تو  تقدیم می کنم... تو بمان ... شاید بودن تو دلیل خوبی باشد برای رفتنم ... چون می

 دانم بعد از من کسی هست که شبان عاشقانه را به پاس بنشیند  ...  چون می دانم کسی هست

که از ستاره ی دور دستش مرا ببیند ... میروم ...  چون تو هستی و  نشانه ی ما همان  بوسه ای که

هر روز صبح با بادشرق برایت می فرستم ...لبهایم عطش ناک است ...لبهایم  لبانی را  می طلبد که ببوسد ... که آتش سرکش وجودم را خامو ش  کند ... که از مرگ تدریجی روحم رهایم کند ...

اتش گرفتم ... سوختم ...امروز سوختم ... اگر چه باران در چشمم پرسه می زد ... اگر چه  دریای دلم طوفانی بود اما امروز سوختم ... از فرط تنهایی سوختم ...  و هیچ کس هیچ کس ندانست در دلم چه

می گذرد ... بر جانم چه شعله می افکند و بر روحم چه تازیانه می زند ... هیچ کس ندانست ...  هیچ

 کس ... حتی  خود من ...  وعده ی دیدارمان   باشد روزی که باران قطره قطره از چشمم  می چکد...

و خودم هم نمی دانم که چه کسی دست می برد و اشکم را پاک می کند ...

روز تولدتت را به یاد آور 20 روز بعد از آن من می میرم ...  در روز تولدم  ...  بدون تو ... یادت هست که خودت گفتی دوست دارم تنها باشم و من مثل همیشه گذر  کردم و تو را به علاقه هایت سپاردم  ...

نمی شناسیم اما باید بگویم  من  فرزند مهر هستم مثل تو ...

روز دیدارمان باشد...سومین روز مهر یا بیست و سومین  روز مهر...نمی دانم هر کدام که میخواهی..

 ۲۰ دقیقه فرصت داری ...20 دقیقه فرصت داری تا انتخاب کنی ...نوع مرگ مرا  ... با دار می کشیم یا

 با نفس هایت ...  با تفنگ می کشیم یا با دستانت  ...  با تبر ریشه ام را قطع می کنی یا با  داسی

که چندی پیش به تو دادم ...وقتی می نوشتم کشاورز با داس آمد ... مادر قفس را به من داد  ... بابا

دان داد ...من هم کبوتریم که در قفس جا گرفتم ...کدام ؟ کدام؟ 20 دقیقه وقت داری...   حالا 19دقیقه

 ... بگذار در این دقایق پایانی برایت بگویم چه بر من  گذشته ... 18 دقیقه  ... صبر کن تا بگویم چقدر

 تنهایم ...17 دقیقه... باید برایت می گفتم  اما شاید یادم رفته من  مدت ها است گر گرفته ام ...  16

دقیقه ... دست پاچه ام نکن ... می دانی که نا ارامم ... می دانی که  19 سال را پیاپی  گشتم تا به آرامش برسم اما ویران تر شدم ...  1۵ دقیقه  ... بگذریم ... 14  دقیقه ...به کدام طرف بروم   ... مرگم

چگونه است ؟... 13 دقیقه ... وصیت نامه ام را بخوان... تا زنده ام بخوان... 12 دقیقه...   راستی یادم

رفت بگویم جرم دومم چیست ؟ چرم دومم این بود که می خواستم پنجره ها را باز کنم ...   11 دقیقه

 ... بخند ...می دانم دیدنی است مرگ من آن  لحظه که از تو پرم ... 10 دقیقه  ...  شمارش معکوس

 آغاز شد ...  9 دقیقه  ... بگو بگو  ...مرگم را چگونه می خواهی ... 8 دقیقه ...   دستهایت گرمم می

کند وقتی که در کالبد مرده ای نفس می کشم ... 7  دقیقه ... آغوشت برای چه باز است ؟...۶ دقیقه

 ... نگو که این گونه مردن را برایم برگزیدی... نگو .. 5 دقیقه ... آتش گرفتم ...  لبانت لبانم را شعله ور کرد...4 دقیقه ...چه می کنی ...به چه جرمی اینگونه شکنجه ام می دهی ؟ ...۳ دقیقه ...  ای کاش قطعه قطعه ام می کردی ... 2 دقیقه ... از هراس بودنت آنقدر پر شده ام که نفسم بالا

      نمی آید ... 1 دقیقه ...  اکسیژن تمام شد ... هوا از تو پر شده است ... من هم دیگر مردم ..... 

نمی دانم از کجا شروع کنم از بی وفایی روزگار یا از بی وفایی یاراز کسی که به آن دل بستم و مرا ترک کرد و به ویرانه خویش پناه برد و رفت .

 تکراراین کلمات روحم را می آزارد ولی چه کنم که با یاد او زنده ام و نمی توانم ازیادش ببرم من اسیر کرده های خویشم پس هر چه برسرم آید را باید تحمل کنم چقدرباید درفراقش سوزم دوری او مرا عذاب می دهد .

نمی دانم چرا بیان کردن واژه ها آنقدر برایم سخت شده است, نمی دانم گویی از مکانی تیره و تاریک می خواهم گذرکنم ولی فانوس یا نقطه ی روشنی نمی یابم تا مرا از این خاموشی و سکوت رهایی دهد.

گاه افکارم آنقدرمرا زجرمی دهد که حتی ازآن کسی که من را آفریده دلگیرمی شوم .

خیلی دلم پره شاید آنقدرپره که نمی توانم بنویسم چون زمانی که می خواهم از ته دل حرف بزنم قلمم مرا یاری نمی کند.

در کلبه ی تاریک دلم تنهای تنهایم

بیزارازتمامی سکوت هایی که بوی مرگ می دهد. دیگر چیزی برای تسکین دردهایم نیست و گریه نیز نمی تواند دردم را دوا کند یا آرامشی موقتی نصیبم کند.

گویی ظلمتی همیشگی برزندگی من سایه افکنده چه بگویم ازدست دلداری که مرا رها کرد و رفت نه اینکه خود خواست مرا رها کند بلکه روزگار از روی حسادتش آن را از من دور کرد .

نیازمندم نیازمند تکیه گاهی که مرا زمان دلتنگی فراموش نکند و تنهایم نگذارد , نمی دانم نمی دانم چگونه باید بنویسم که درد عشقی کهن مرا رنج می دهد به یادش سالهاست گریستم و باز نیزمیگریم .

مدتهاست که با خود عهدی دور و دراز بسته ام که در این دنیای لعنتی دل به کسی نسپارم چون جز پشیمانی چیز دیگری ندارد . تکرار کردن ثانیه هایی که آنها را از دست داده ام  مرا عذاب می دهد .

داد از غم تنهایی آنقدر تنهایم که به همسایگی مرگ رسیده ام . امشب اگر مرگم رسد حرفی ندارم.....نازنینم ؟ ای عزيز گم شده ام...ای که نامت هميشه بر زبانم جاری ست.....خسته شده ام.... خسته از این همه انتظار, انتظاری که به اندازه سال های عمرم باید تمام شود انتظاری که غبار بسیار برپنجره اتاقم سایه افکنده , وقتی غبار درد های کهنه ازغم دوری تو روی پنجره های اتاقم می نشيند غم آلود می شوم و از ته دل صدايت می کنم ...شايد سری به کلبه ی متروک دلم بزنی و شايد روح بی قراري ها و دلتنگی ها را برهم زنی و مرا که مثل ابرهای آواره کوی به کوی به دنبالت می گردم بيش ازاين منتظر نگذاری ...

همیشه می گویند اگر خط راستی را امتداد دهی پایانی ندارد و پایانش بی پایانی است ولی من بعد از مدت ها پایانش را یافتم پایان این خط اینجاست پایان زندگی اینجاست راهی برای برگشت نیست راهی برای فرار نیست من اسیر بند خویشم اسیر زنجیری که خود آن را بسته ام پس کسی نمی تواند به من امداد رساند من باید با دستان خود آن را باز کنم این گره کار من است .

هر آغازی پايانی دارد وهر پایانی را آغازی تا قبل از اینکه درد جدایی را احساس کنم این را باور نداشتم چون فکر می کردم ما هیچ گاه ازهم جدا نمی شویم ولی حال به این گفته معتقدم و فهمیدم که پایان روزگار ما نیز شاید باید چنین بود کاش هیچ گاه آغازی نبود تا پایانی آن را هدایت کند ولی ...

ولی این ها کاش هایی بیش نیست که بر زبانم جاری است به امید آنکه یک روز این قانون شکسته شود و آغازی , آغاز شود که پایانی نداشته باشد.

آنقدر روزگار مرا آزرده که دیگر نمی توانم آن گرمای دوست داشتنی که سابق داشته ام را داشته باشم چون ایمان دارم به جدایی بعد از دوستی  پس دراین بازی که پایانش جداییست نمی خواهم بمانم و بازنده باشم .

نمی دانم امروز چرا اینگونه خود را سرزنش می کنم , نگرانم ... نگرانم از اظطراب ها و دلهره های گذشته که الان نیز مرا به سوی خویش کشانده و گریبانم را گرفته و رهایم نمی کند نگرانم از اینکه گذشته ام را با خویش به آینده ببرم دیگر به پایان رسیده ام انتهای راه اینجاست جایی که تاریکی , نفرت , حسادت و سکوت گریبان گیرم است چگونه از اینها رهایی یابم  نمی دانم ... درجست و جوی چیزی هستم که نمی دانم چیست پس بی هدف راهم را ادامه می دهم شاید گمشده ام را پیدا کنم ولی سودی ندارد چون بر در قلبم قفلی زدم که با هیچ کلیدی بازنمی شود و هیچ کلید سازی یارای باز کردن آن را ندارد , شاید تنها حلال مشکلاتم خودم باشم یا اینکه خدایی که مرا به اشتباه آفرید

 بارها و بارها به خدای خود سخن گفتم می دانم به حرفهایم گوش میدهد , می دانم که های های گریه هایم را می شنود پس چرا به من دست مدد نمی رساند , چرا به سادگی از گفته هایم می گذرد .

با این همه درد و رنج باز هم به ادامه زندگی امیدوارم چون به این معتقدم که اگر تنها ترین تنها شوم بازخدا هست , دوستش دارم تا دم مرگ چون مرحم درد هایم هست چون نزاره گر گریه هایی است که بعد از رفتنت کشیدم .

نمی دانی چقدر دلتنگم دلتنگ شب هایی که بی تو به روز رساندم شب هایی که در برم نبودی و من برای اینکه این فراق را احساس نکنم به ماه می نگریستم چون ماه نماد توست نماد پاکی و عشق و ایثار تو

ولی چه سود ...

کدامین راه ها کدامین شب ها و کدامین ...

مرا به تو می رساند ...

برای روز ميلادت, گلهای یاس را با دلی عاشق که حسرت روزهای بهاری را می کشيد توسط پرنده های قفسی برايت فرستادم .

حکايت عشق تو را در نامه ای که پر ازغم دوری تو بود نوشتم .

همچنان پای پياده درجاده های بی بهار در زيرباران با تمام دلسپردگی هايم با عذابی که ازجاده به همراه داشتم قدم می زدم , زندگي را همچون سراب ازپل حقيقت طی کردم , دراين فاصله قصه عشق را زمزمه می نمودم و می دانستم که می دانی فاصله چه درديست و من رسواترين , عاشقانه و ديوانه وار به يادت هستم

ای آرامش شبهای طوفانی ام

ای خواهر عزیزم آناهیتا جان نمی دانم از تو چگونه سخن گویم

تو ای تنها نیاز زنده بودن بکش دست نوازش بر سر من

روز میلادت را عاشقانه تبریک می گویم و با پاهای خسته به دنبالت می آیم .

امشب نمی دانم از كدام راه ، كدام سوی بايد رفت تا به تو رسيد . نمی دانم امشب كدام جاده

در رهگذر نگاه توست. كدام جاده به قدومت عطر آگين می شود.

اميد دلم خسته ام  ، خسته تر از آنم كه بمانم ، يا ببار يا بميرانم.

خسته ام خسته ، خسته تر از اينم نخواه .

آنجا كه من عاشق ، چشم باز می كنم نگاه تو را می بينم كه از آسمان نوازشم می كنم عطر تو را از لابه لای برگهای هستی حس می كنم وغم غربت اين خاک را به يمن قرابت تو فراموش می كنم.

عزيز دلم انتظار شاخ و برگم را سوزانده است ، بی شعله اما داغتر از آتش درونم را می سوزاند و ويران می كند . می ترسم روزي كه بيايی پلی خاكستر باشم . بازيچه دست بادهای بی سامان . آسمانی جاويدان ، عشق ، عشق،... درونم را پر كن از عشق!!!

امشب نمی دانم از كدام راه ، كدام سوی بايد رفت تا به تو رسيد يار سفر كرده ام

نمي دانم امشب كدام جاده در رهگذر نگاه توست

كدام جاده پر غربت به قدومت عطر آگين می كند

اميد دل خسته ام  ، خسته تر از آنم كه بمانم ، يا ببار يا بميرانم

وقتی از هر روزی بيشتر به او نياز داری ، وقتی هنوز پيراهن خوشبختی را کاملا بر تن نکرده ای ، وقتی هنوز ترانه های عاشقی را تا آخر با او نخوانده ای  ناباورانه او را در کنارت نمی بينی ،  فکر می کردی دست در دست او خنده کنان به آن سوی نرده های آسمان خواهی رفت تا دامنت را از بوسه و نور پرکند .

او که ميرود ، او که برای هميشه می رود آنقدر تنها می شوی که نام روزها را فراموش ميکنی ، از عقربه های ساعت می گريزی و هيچ فرشته ای به خوابت نمی آيد

راستی اگر هنوز او نرفته ؛ اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نکرده ؛ اگر هنوز می توانی برايش يک گل بفرستی  و غزلی بخوانی پس قدر تک تک نفسهايش را بدان ...

عشق مانند مواد مخدر است ابتدا احساس رهایی نابی می کنی . روز بعد بیشتر می خواهی هنور معتاد نشده ای اما این احساس را دوست داری و فکر می کنی هنوز می توانی به همه چیز مسلط باشی دو دقیقه به فردی که دوستش داری فکر می کنی و ۳ ساعت فکر نمی کنی اما بعد به او عادت می کنی و کاملا به او وابسته می شوی اینک ۳ ساعت به او فکر می کنی و ۲ دقیقه او را از یاد می بری اگر نباشد مانند معتادی می شوی که خمار است و درست همانند معتادی می شوی که خودش را خار و خفیف می کند تا به آنچه نیاز دارد برسد .

تو هم برای عشق دست به هر کاری بزن .