عمو فرزین زمان خدمتم یکی از بهترین فرماندهای من بود که هیچوقت منو تویه سنگر تنها نمی گذاشت

در یک کلام عمو فرزین خیلی نوکرتم فرمانده من چاکرتم

زیر بارون.اما چه سود.وقتی تنهاس.. وقتی اشکاش روی صورت می شه با بارون ها دریا.. کاشکی یک لحظه ی کوتاه دلتو رها می کردی.. دست عشقو وا می کردی.. تو نذاشتی که بمونه گل لبخند روی لبهاش.. حالا تو می خوای بذاری تا بمونه توی غم هاش.. تو چه سختی..تو که این همه سنگی نبودی.. تو که دستات پرِ پر بود..پر این همه بی رحمی نبودی.. کاشکی تو نرفته بودی.. اشکایی که در آوردی..خودتم پاکش می کردی.. اون منم که غصه دادی.. بدون هیچ گناه..تو به من زندونو دادی.. حالا که اشکای من خون شده از غم.. حالا که دردای من کوه شده رو هم.. حالا وقتی تو دیگه دوسم نداری.. وقتی با تنهاییام تنهام می ذاری.. اما من هنوز می گم دوست دارم..(حتی بیشتر از قدیما) تورو تنها نمی ذارم  

کاش می شد ثانيه ها را نگه داشت. کاش می شد زمان را مرور کرد. کاش می شد دل آنهايی را که شکسته ايم به دست آورد. کاش می سد محبت را تقسيم کرد. کاش می شد عشق را به ارزان ترين قيمت بخريم و آن را به هم هديه کنيم. کاش می شد درخت سبز دوستی را دوباره بکاريم تا ثمر دهد. کاش می شد آينه ی د لمان را با د ستمال مهر از نگار کينه برداريم. کاش می شد عينک بد بينی را از چشممان برداريم و د نيا را شکل د يگری نگاه کنيم... کاش می شد.

همسفرم می شی ؟آره با توام.با خود خودت.گجا می رم؟ یه سر می رم به مکان عشق ,یه سفر رویایی به یه معبد استثنایی , به یه جایی که فقط مکان پاکی هاست. همون جا که وقتی بلرزه می تونه زندگیتو بلرزونه . وقتی بسوزه می تونه آتیشت بزنه , وقتی بگیره می تونه دلیل مبهم باریدن بی اختیار چشمات مثه ابر بهار بشه. اون جا که اگه بشکنه , آه ناخواستش می تونه قدرته سحر و جادو بگیره

 

داد از این دل من که چون بسوزد چون شمع گه به ناکامی دوست گه به حال دشمن این دل من چون است؟ گاه چون شعله برافروخته دل گاه چون لاله دلش سوخته گاه چون ابر گرفتهست دلم گه چون دین می رود از دست دلم گه چون دریاست که اندر دل آن سخت طوفان برپاست گاه چون کهنه اجاقی دم سرد جای خاکسترهاست یا نمود دگری از آمال گاه آرام چو طفلی در خواب گه خروشنده چنان جیحون گاه همرنگ شفق آری آری خون است دلم از دست دلم

ای لحظه های من که در آخرین پناهگاه زمان خفته اید ای لحظه های من که سازنده و معمار گذشته های من بودید که اکنون آغوش زمان را رها می کنید تا آینده ام را بسازید با ظرافت گذر خود چه کردید با دل بی سودای من؟ ای لحظه های خوب و زیبا اکنون که میروم برای سیر و سفر این آخرین وقار کهنه گذشته ها را مشکنید ای لحظه های من که از من گریزانید بی شما به استقبال آینده میروم بی شما به انتظار آن می نشینم که نه می دانم چیست و نه می شناسمش با شما میدانم انچه رفت از دست نمی آید باز و آنچه می ماند لبخند پشیمانیست با شما می فهمم قصه ای آغاز شد قصه ای پایان یافت پس اگر می خندم یا اگر می گریم لحطه ای می گذرد غصه ام بی ثمر است

...

دلم گرفته خدایا  تو دل گشایی  کن

من آمدم به امیدت توهم خدایی کن

به بوی دلکش زلفت که این گره بگشایی

دل  گرفته ی  ما  بین  و  دل  گشایی  کن

 دلتنگم برای قدم زدن در خیال بارانیت همیشه باران پر از یاد توست در خیابانهای خیس از اشک آسمان به دنبال چه می گردم؟ کاش مثل تو می شدم پر از عشق و نور و رستگاری من حضور یک عشق را می فهمم در درونم یک عشق بی هوس به سخاوت آسمان به صداقت خورشید و به طراوت باران دیر گاهیست که حضور خدا را لمس می کنم و سایه ی سنگین نگاه او را حس کاش چشمانم در حسرت آزادی و آرامش نمی سوخت یاس من درست می گفت: حتی اگر شقـایــق هم نباشد زندگی باید کرد

گاه  بر  روی  زمين  زل   می‌زنم                                               

گاه    بر   حافظ      تفأل   می‌زنم

حافظ    ديوانه   فالم    را   گرفت                                                  

يک  غزل  آمد که  حالم  را  گرفت:

 *ما ز ياران چشم ياری داشتيم*                                      
*خود غلط بود آنچه می پنداشتيم*

کنار آشیان تو من آشیانه می کنم
فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم
کسی سوال میکند برای چه تو زنده ای
برای زندگی خود تو را بهانه می کنم

دیشب تا به نزدیکی کلبه تنهایی ها به پیش رفتم و تا آخرین نقطه امید صدایش زدم دیشب با گام های آهسته خویش و با لبخند کوچک برکه خودم را به کنار کلبه رساندم با دستی پر از صفا و محبت درش را کوبیدم وبا زمزمه بهار به داخلش رفتم با سبدی پر از خاطرات سفره دلم راپهنه اتاقش گستراندم وبا هزاران امیدوعاطفه به انتظار صبح شب رادربستری از نا امیدی ها سپری نموده ام اما دریغ که صبح دلم خالی از محبت ها و مملو از نفرت ها بود دلم تا آخرش کینه بود نفرت بود، دیوانگی محض بود با چشمانی گریان و با پاهای لرزان به سوی برکه دویدم آهسته خودم را در آب دیدم، دیدم که دیگر برکه مرا پذیرا نیست و مرا نمی خواند و مرا درک نمی کند دیدم شقایق برایم می گرید دیدم سنجاقک دلش را از من پنهان می کند دیدم شب مرا به دست صبح رها می کرده دیدم ماه شب پریان مرا به دست خورشید سپرده تا کمی مفهوم سادگی را از یاد ببرم و بدانم زندگی چیست؟! و بدانم دمیدن بوی عشق در گوش پرنده یعنی!هیچ و بدانم بهاران چه فصلی است؟ و خزان ها به چه رنگندو بدانم که دیگر لبخند گل به باغچه را نخواهیم دید و بدانم فریاد زدن در میان غربت